در آيه بعد براى تكميل اين بيان آنها را به مطالعه عالم هستى ، آسمانها و زمين ، دعوت مىكند و مىگويد : « آيا در حكومت آسمانها و زمين و مخلوقاتى كه خدا آفريده از روى دقت و فكر نظر نيفكندند » ( * ( أَ وَلَمْ يَنْظُرُوا فِي مَلَكُوتِ السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَما خَلَقَ اللَّه مِنْ شَيْءٍ ) * ) . تا بدانند اين عالم وسيع آفرينش با اين نظام حيرتانگيز بيهوده آفريده نشده و هدفى براى آن بوده است ، و دعوت پيامبر ص در حقيقت دنباله همان هدف آفرينش ، يعنى تكامل و تربيت انسان است . « ملكوت » در اصل از ريشه « ملك » به معنى حكومت و مالكيت است ، و اضافه « واو » و « ت » به آن براى تاكيد و مبالغه مىباشد و معمولا به حكومت مطلقه خداوند بر سراسر عالم هستى گفته مىشود . نظر افكندن در نظام شگرف اين عالم هستى كه پهنه ملك و حكومت خدا است ، هم نيروى خدا پرستى و ايمان به حق را تقويت مىكند ، و هم روشنگر وجود يك هدف مهم در اين عالم بزرگ و منظم است ، و در هر دو صورت ، انسان را به جستجوى نماينده خدا و رحمتى كه بتواند هدف آفرينش را پياده كند مىفرستد . سپس براى اينكه آنها را از خواب غفلت بيدار سازد مىفرمايد « آيا در اين موضوع نيز انديشه نكردند كه ممكن است پايان زندگى آنها نزديك شده باشد ، اگر امروز ايمان نياورند ، و دعوت اين پيامبر را نپذيرند ، و قرآنى را كه بر او نازل شده است با اينهمه نشانه‌هاى روشن قبول نكنند ، به كدام سخن بعد از آن ايمان خواهند آورد » ؟ ( * ( وَأَنْ عَسى أَنْ يَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَه يُؤْمِنُونَ ) * ) . يعنى اولا چنان نيست كه عمر آنها جاودانى باشد ، فرصتها به سرعت درگذرند و هيچكس نميداند فردا زنده خواهد بود يا نه ، پس با اين حال امروز و